 |
|
|
|
|
Klasztor franciszkanów na Górze Św. Anny ma kształt prostokąta,
który swym północnym skrzydłem przylega do kościoła.
Wewnątrz zabudowy klasztornej znajduje się śliczny wirydarz (tzn.
ogród), który dookoła jest otoczony krużgankami.
zobacz plan sytuacyjny klasztoru >>
Pierwsi bracia przybyli na Górę Św. Anny pod przewodnictwem o.
Franciszka Rychłowskiego w uroczystość Wszystkich Świętych. Klucze do
kościoła i akt darowizny terenu franciszkanie otrzymali 6 VIII 1656 r.
W 1657 r. król Jan Kazimierz, który schronił się przed
Szwedami w Głogówku, na prośbę hr. Melchiora 16 sierpnia
potwierdził akt darowizny kościoła na rzecz franciszkanów. 10 X
1810 r. władze pruskie wydały dekret sekularyzacyjny, na mocy
którego w całym państwie skonfiskowano dobra klasztorów i
rozwiązano zakony katolickie. W 1820 r. ostatecznie usunięto
franciszkanów z Góry Św. Anny. W 1832 r. kościół,
klasztor i kalwarię przejął biskup wrocławski. W porozumieniu z o.
prowincjałem Jerzym Janknechtem biskup wrocławski Henryk Forst 13 VIII
1859 r. sprowadził na Górę Św. Anny franciszkanów z
Westfalii. W 1871 r., za rządów Ottona von Bismarcka,
rozpoczęła się kolejna walka władz niemieckich z Kościołem.
Franciszkanie zostali po raz drugi wypędzeni z Góry Św. Anny 31
VIII 1875 r. Podczas nieobecności franciszkanów posługę
duszpasterską przy kościele i na Kalwarii sprawowali księża
diecezjalni. Po 12 latach, w 1887 r., franciszkanie mogli oficjalnie
powrócić do zdewastowanego klasztoru i zaczął się czas
remontów, renowacji i rozbudowy klasztoru. Trzecie wypędzenie
franciszkanów miało miejsce podczas II wojny światowej. Dnia 19
VI 1941 r. nakazano franciszkanom w ciągu 48 godzin opuścić teren
Góry Św. Anny. Aby nie dopuścić do dewastacji kościoła,
arcybiskup wrocławski Adolf kardynał Bertram mianował proboszczem
parafii ks. Franciszka Duszę. Po powrocie franciszkanów na
Górę Św. Anny w 1945 r. ks. Dusza przeszedł do parafii w
pobliskim Otmęcie. Dalsze losy Góry Św. Anny i
franciszkanów są ściśle związane z ówczesną sytuacją
polityczną. Śląsk Opolski przypadł w udziale Polsce. W ten
sposób sanktuarium znalazło się w obrębie nowo powstałej
opolskiej administracji apostolskiej.
Wobec ogromu wojennych zniszczeń, franciszkanie przystąpili do usuwania
szkód w kościele, klasztorze i Domu Pielgrzyma. Wskrzesili
działalność miejscowego duszpasterstwa. Dnia 11 IX 1945 r. władze
powiatowe Strzelec Opolskich nakazały franciszkanom opuścić klasztor na
Górze Św. Anny, zarzucając im antypolskie nastawienie. Opiekę
nad sanktuarium przejęli ojcowie o niepodważalnej polskości
-franciszkanie prowincji panewnickiej. Dopiero po „odwilży”
1956 r. ojcowie panewniccy wrócili do swojej prowincji, a na
Górze Św. Anny pozostali ojcowie prowincji wrocławskiej. W
latach 50-tych, w okresie „głębokiego" stalinizmu, dynamicznie
rozwijające się życie duchowe na Górze Św. Anny zostało
zahamowane. Zabroniono organizacji kursów formacyjnych dla
osób świeckich, a w 1954 r. pielgrzymek stanowych. W
1957r. dzięki staraniom ówczesnego gwardiana o. Bertolda Altanera
i pierwszego biskupa opolskiego ks. Franciszka Jopa, wznowiono
pielgrzymki stanowe.
Źródło:
tablice informacyjne na Górze Św. Anny
|
|
|
|
|
|
|
